1968, İstanbul... O günden beri hala İstanbul... Bunca yıllık yaşanmışlıkla artık benim de bir iki kelam etme vaktim geldi diye düşündüm... Ceplerim dolu, eski günlerden, geleceğe dair umutlardan, eh biraz da umutsuzluklardan, düşkırıklıklarından, süprizlerden, yenilgilerden, zaferlerden, insana dair akla gelebilecek -hatta bazen gelemeyecek- her konuda çakıl taşlarım var cebimde. Hem öyle ki artık çok ağır gelmeye başladılar. Birazını saçıp ortalık yere feraha çıkmak gerekti. Emekli olunca yazacağım kitap için de bulunmaz bir deneyim burası. 

Neden "biberiye" derseniz... Herşeye maydanoz olmak gibi bir merakım yoktu ama çok meraklı olduğum için bir sürü şeye maydanoz olmak zorunda kaldım... Baktım ortalıkta çok maydanoz var, bari ben "biberiye" olayım dedim... Adı acımtırak, tadı herşeye yakışan, kokusu ferah...

Sürçülisan ettiysem şimdiden affola...